Oglądaj mecze za darmo
charnsitr / Shutterstock
Franco Baresi, jeden z najwybitniejszych obrońców w historii piłki nożnej i jedna z największych legend Milanu, zmarł w wieku 66 lat. Przez większość życia był związany z klubem z San Siro, w którym przez lata pełnił także funkcję wiceprezesa. Świat futbolu pogrążył się w żałobie.
Początki kariery i droga do Milanu
Franco Baresi wychował się w Travagliato w prowincji Brescia i już jako chłopiec wyróżniał się charakterem oraz talentem piłkarskim. Grał w lokalnym klubie USO Travagliato. W wieku 14 lat został sierotą. Jego starszy o dwa lata brat Beppe trafił do młodzieżowej drużyny Interu, natomiast Baresi dołączył w 1974 roku do Milanu po rekomendacji swojego opiekuna z USO, Guido Settembrino.
Debiut w Serie A zanotował 23 kwietnia 1978 roku pod wodzą trenera Nilsa Liedholma. Mecz zakończył się zwycięstwem Milanu 2:1. Masażysta Mariconti nadał mu przydomek „Piskinin”, oznaczający w dialekcie mediolańskim „mały”, który na stałe do niego przylgnął.
Rozwój w Milanie i największe sukcesy klubowe
Baresi szybko stał się kluczowym piłkarzem Milanu. Jeszcze jako młody zawodnik przyczynił się do zdobycia długo oczekiwanego mistrzostwa Włoch, a już w wieku 22 lat został kapitanem zespołu. Uważano go za zawodnika kompletnego – nie tylko świetnie wyszkolonego technicznie, lecz także obdarzonego silnym charakterem. Gianni Rivera dostrzegł w nim klasę światową i wspierał jego rozwój.
W kolejnych latach klub przechodził trudne okresy organizacyjne, jednak lojalność Baresiego wobec Milanu pozostawała niezmienna mimo ofert z innych klubów. Przełom nastąpił po przejęciu klubu przez Silvio Berlusconiego w 1986 roku oraz objęciu drużyny przez trenera Arrigo Sacchiego w 1987 roku. Baresi idealnie wpisał się w filozofię Sacchiego, a po sprowadzeniu Ruuda Gullita, Marco van Bastena i Franka Rijkaarda Milan sięgnął po kolejne trofea, w tym Puchar Mistrzów w 1989 i ponownie w 1990 roku.
Reprezentacja i finał mundialu w 1994 roku
Baresi był także ważną postacią reprezentacji Włoch. Został powołany jako rezerwowy na mistrzostwa świata w Hiszpanii w 1982 roku, choć nie pojawił się na boisku. Italia sięgnęła wówczas po tytuł mistrza świata. W 1992 roku tymczasowo zakończył karierę reprezentacyjną, ale na prośbę trenera Arrigo Sacchiego wrócił do kadry i pełnił funkcję kapitana w drodze do finału mistrzostw świata w 1994 roku w Stanach Zjednoczonych. W wielkim finale przeciwko Brazylii Włosi przegrali po serii rzutów karnych, a Baresi jako pierwszy nie wykorzystał swojej próby. Moment ten wzbudził ogromne emocje.
Był kapitanem reprezentacji w finale mistrzostw świata w 1994 roku, co do dziś pozostaje jednym z najważniejszych epizodów jego międzynarodowej kariery.
Koniec kariery, życie osobiste i dalsze związki z Milanem
Po powrocie do klubu Baresi kontynuował karierę, zdobywając kolejne tytuły. Na początku lat 80. poznał w Toskanii Maurę. Para miała dwóch synów: Edoarda i Gianandreę. Ostatni sezon w zawodowej karierze rozegrał w latach 1996–1997, a w czerwcu 1997 roku ogłosił jej zakończenie. Jego koszulka z numerem 6 została wycofana z użycia.
Po zakończeniu kariery został wiceprezesem Milanu, a także opiekował się drużyną Primavera. W 2002 roku podjął jedyną dłuższą pracę poza Milanem, obejmując stanowisko dyrektora technicznego Fulham. Współpraca zakończyła się jednak po niespełna trzech miesiącach z powodu nieporozumień z trenerem Jeanem Tiganą. Od tamtej pory jego związek z Milanem pozostał nierozerwalny.
