Cristiano Ronaldo ogłosił zakończenie reprezentacyjnej kariery [OFICJALNIE]

Cristiano Ronaldo oficjalnie ogłosił zakończenie kariery w reprezentacji Portugalii. 41-letni napastnik rozegrał w narodowych barwach 234 spotkania, zdobył 146 bramek i sięgnął między innymi po mistrzostwo Europy oraz dwa triumfy w Lidze Narodów.

Ostatnim, 234. występem Ronaldo w reprezentacji było wrześniowe zwycięstwo 1:0 nad Walią. W kolejnym spotkaniu Portugalczyk nie pojawił się na boisku nawet z ławki rezerwowych, a następnie przedwcześnie opuścił zgrupowanie kadry. Za swoje zachowanie został ukarany grzywną w wysokości 255 euro oraz 30-dniowym zawieszeniem.

Pięciokrotny zdobywca Złotej Piłki zadebiutował w reprezentacji w 2003 roku. W 2016 roku poprowadził Portugalię do mistrzostwa Europy, a później dwukrotnie triumfował z drużyną narodową w Lidze Narodów.

Podczas tegorocznych mistrzostw świata zdobył trzy bramki, jednak Portugalia zakończyła udział w turnieju na etapie 1/8 finału. Jeszcze przed rozpoczęciem mundialu Ronaldo zapowiadał, że edycja z 2026 roku będzie jego ostatnią. Był to jego szósty mundial w karierze – rekordowy pod względem liczby turniejów, w których występował i zdobywał bramki.

Pod koniec sierpnia zakończenie kariery reprezentacyjnej potwierdził również jego wieloletni rywal, Lionel Messi. Argentyńczyk rozegrał swój ostatni mecz w narodowych barwach podczas ostatniego okna reprezentacyjnego, mierząc się z Beninem.

Pełna treść oświadczenia Cristiano Ronaldo

„Nadszedł dzień, w którym oddaję koszulkę z numerem 7 naszej reprezentacji. Nigdy nie uważałem, że należała wyłącznie do mnie. Przez 23 lata miałem jednak przywilej i obowiązek nosić ją, bronić jej barw i reprezentować swój kraj na stadionach na całym świecie.

Dziś przyszedł czas, aby przekazać ją przyszłym pokoleniom. Nie była to łatwa decyzja, ponieważ niektóre decyzje podejmuje się nie tylko rozumem, ale również sercem.

Podróż, która rozpoczęła się w sierpniu 2003 roku i na zawsze odmieniła moje życie, dobiegła końca. Kiedy wspominam wszystkie lata spędzone w reprezentacji, nie widzę jedynie meczów, bramek, rekordów czy zdobytych trofeów.

Widzę ludzi. Widzę Portugalczyków mieszkających za granicą, którzy przez 90 minut mogli poczuć się nieco bliżej ojczyzny. Widzę miliony Portugalczyków, których nigdy osobiście nie spotkałem, a którzy stali się częścią mojego życia. Bo ostatecznie futbol to coś znacznie większego niż sama gra. Futbol to przede wszystkim ludzie.

Przez całą moją karierę reprezentacyjną nieustannie przekraczałem własne granice. Chciałem wygrywać, chciałem być coraz lepszy, chciałem zapisać się w historii. Zawsze wymagałem od siebie jak najwięcej. Zawsze chciałem więcej. Zawsze wierzyłem, że możemy zajść jeszcze dalej. Dla tej koszulki dałem z siebie absolutnie wszystko.

Były wspaniałe popołudnia i wieczory. Były zwycięstwa, których nigdy nie zapomnę. Były też porażki, na samo wspomnienie których wciąż czuję ból.

Popełniałem błędy. Cierpiałem. Bywały również chwile, w których nie potrafiłem dać Portugalczykom tego, czego tak bardzo pragnęli. Nigdy jednak się nie poddałem. A przede wszystkim nigdy nie przestałem być dumny z reprezentowania Portugalii.

Przez te wszystkie lata nauczyłem się kilku bardzo prostych rzeczy. Bramki z czasem odchodzą w zapomnienie. Trofea trafiają do muzeów. Rekordy prędzej czy później zostają pobite. Jest jednak coś, czego czas nigdy nie zdoła wymazać – miejsce, jakie zajmujemy w ludzkich sercach.

Jeśli kiedykolwiek sprawiłem wam radość, jeśli któraś z moich bramek sprawiła, że kogoś uściskaliście, zapomnieliście na chwilę o troskach lub poczuliście dumę ze swojego kraju, to wszystko było tego warte. Bo bycie Portugalczykiem oznacza również właśnie to. Razem cierpimy. Razem powstajemy. Razem na nowo zaczynamy wierzyć.

Portugalia zawsze będzie potrzebowała młodych ludzi, którzy odważą się marzyć. Zawodników, którzy nigdy się nie poddają. Nowych pokoleń wierzących, że można dotrzeć tam, gdzie wcześniej nikomu się to nie udało.

Ponieważ kraj, który nieustannie tworzy nowych bohaterów, nigdy nie przestaje wierzyć w samego siebie”.

Źródło: The Athletic